“U bent zeventig en u wilt nog niet dood? Weet u wel wat u de samenleving kost?”

” Ik was destijds nauw betrokken bij de tweede emancipatiegolf. In die tijd leerde ik Huib Drion en zijn opvattingen kennen over het zelfgewilde levenseinde van mensen die klaar zijn met hun leven. Dat heeft mij nooit losgelaten. Wat hij wilde, beschouw ik als een onvoltooid stukje van de emancipatie. Daarom vind ik het van belang om aan het initiatief mee te werken om dit alsnog te realiseren.” Hedy d’Ancona, oud-politicus

Onder het versluierende mom ‘Uit Vrije Wil’ is een elite bezig met het plan om het ineenstorten van de verzorgingsstaat, dankzij de immigratie, te verhinderen door het volk na hun zeventigste om te brengen. Alleen zo kan het multiculturele ideaal in stand worden gehouden. Er wordt nu iets zogenaamd ‘bespreekbaar’ gemaakt en ‘op de agenda gezet’ waarover in essentie geen discussie mag plaatsvinden. “U bent zeventig en u wilt nog niet dood? Weet u wel wat u de samenleving kost?”

Buitenhof gezien? Het ging er weer over. Het krijgt deze week sowieso de volle aandacht bij de publieke omroepen. Er is een zogeheten burgerinitiatief gestart, Uit Vrije Wil, dat in de politiek op de agenda wil krijgen dat het makkelijker wordt om dood te gaan als je ouder bent dan 70. De kerngroep voor dit macabere project is een elitair clubje mensen die achter de schermen in Nederland aan de touwtjes trekken. Of soms voor de schermen kunnen komen, als ze daartoe behoefte hebben. Ze hebben namelijk vrij toegang tot de massamedia.

Wat is dat toch, dat het makkelijker doodmaken van Nederlanders telkens weer op de agenda komt te staan? We herinneren ons nog de discussie over de abortus, die in feite helemaal geen discussie was, maar sfeermakerij van babyboomers uit de elite. Inmiddels is het wegstofzuigeren van kleine mensjes een fluitje van een cent geworden. Er komen geen mongooltjes meer, ja zelfs een kindje met een open verhemelte, waar prima mee te leven valt, wordt bijtijds zonder morren uit de baarmoeder gezogen. Woeste verontwaardiging, ja, walgende weerzin bij de publieke omroep ontstaat er pas wanneer een gelovige man met een plastic poppetje heeft gevisualiseerd wat massaal in Nederland wordt vernietigd: kant en klare mensjes. Iedereen die bezwaren heeft tegen abortus wordt in de hoek gezet van de gelovige gekken, en daarmee buiten de discussie geplaatst. Discussie? Er is helemaal geen discussie. Er is ‘polderen’, maar dit betekent dat de toplaag uitmaakt wat bespreekbaar is en wat niet, en wat bespreekbaar is, dat is tegelijk ook de richting waarin we dienen te denken.

Wel, de abortussen schelen de verzorgingsstaat natuurlijk bakken met geld. En dat is ook de werkelijke reden waarom de Nederlandse elite dit land klaar weet te maken voor steriele, sluipende, vrijwel onzichtbare massamoord. Het wordt er gewoon in gemasseerd, net als nu weer met dat voorstel van makkelijk doodgaan boven de zeventig. En bedenk eens hoeveel dit de staatskas kan schelen.

Voor de elite is er ook geen andere oplossing trouwens. De Nederlandse verzorgingsstaat raakt keer op keer meer overbelast door vloedgolven uitkeringtrekkers uit moslimlanden. De kosten daarvan zijn taboe verklaard. Maar in de lengte of de breedte moet het betaald worden. Langer werken is één ding. Vroeger doodgaan, dat zet pas echt zoden aan de dijk.

Ben ik kort door de bocht? Wat mij opvalt is dat er over de belangrijkste vraag, het blijven leven, en vooral ook het doen voortleven van de Nederlandse cultuur, niet meer gesproken mag worden. Dat is een taboe. Neem nou zo’n discussie in Buitenhof, tussen drie vertegenwoordigers van de elite. Het gaat helemaal niet over dergelijke wezenlijke vragen als ik hierboven ‘kort door de bocht’ aanstipte. Het gaat alleen maar over de details van de invulling. Alsof het er allemaal al doorheen gejast is, dat plan van makkelijker doodgaan na de zeventig. En reken maar dat dit ook zo is.

Wie wil weten hoe dergelijke besluitvorming in Nederland plaatsvindt, zou eens het boek Een weloverwogen dood, Euthanasie in Nederland, van James Kennedy, moeten lezen. Dit beschrijft het massageproces dat plaatsvond bij het wettelijk mogelijk maken van euthanasie. Heel precies beschrijft James Kennedy hoe de euthanasie er op een succesvolle wijze ingedramd werd: Eerst wordt er gesuggereerd dat ‘het anders toch wel gebeurt,’ en dan wordt er een beroep gedaan op de pragmatische cultuur in de Nederlandse politiek. Vergelijk bijvoorbeeld het gedoogbeleid bij drugs. Vervolgens wordt het echte debat uit de weg gegaan. James Kennedy: “Het Nederlandse euthanasiebeleid is zelden geroemd om de helderheid van principes; onder de voorstanders waren geen scherpzinnige en systematische bio-ethische denkers, zoals Ronald Dworkin of Peter Singer. De Nederlandse politieke cultuur prefereerde praktische antwoorden om de sociale ontwikkelingen tegemoet te komen.”

En wat gebeurt er dan? Dan wordt het dus ‘bespreekbaar’ gemaakt. Dat klinkt heel onschuldig en open. Zou alles niet ‘bespreekbaar’ moeten zijn? Nou, dat is het niet. Een discussie over de islam bijvoorbeeld, of over de immigratie, is helemaal niet ‘bespreekbaar’ namelijk. James Kennedy geeft aan hoe dit selectieve ‘bespreekbaar maken’ voortkomt uit een ‘progressief’, dan wel ‘modern’ ideaal uit de jaren zestig. Het is in Nederland, zegt Kennedy ook, een manier om dreigende chaos te bezweren, te ordenen, in te polderen. De chaos dreigt nu door het ineenstorten van de verzorgingsstaat die veroorzaakt wordt door de aanhoudende massamigratie. Deze dreiging wordt nu ingedamd, ingepolderd door de mensen eerder te laten doodgaan, zogenaamd uit Vrije Wil, maar in feite doordat ze worden ingepeperd dat ze een last zijn als ze zo lang blijven leven, iets wat nu eenmaal kan door de ontwikkeling van de wetenschap.

En het zullen in de praktijk vooral de gewone Nederlanders zijn die sneller inzien dat ze maar beter dood kunnen gaan, ook al mankeert ze nog niks op hun zeventigste. Of, zoals een van de initiatiefnemers van Uit Vrije Wil, Eugène Sutorius, het stelde in Buitenhof, dat niet iedereen het zo goed kon verwoorden als de hoger ontwikkelden, namelijk dat ze eigenlijk doodwilden. Bij dat bewustzijn moeten ze geholpen worden door nieuwe wetten waardoor er geen doktoren meer hoeven te zijn, maar burgers, of ambtenaren, die met zachte drang de overbodigen naar de uitgang zullen begeleiden. Uiteraard zal daarbij het woord ‘kostenbesparing’ nooit vallen.

En daarover zal dus geen discussie gevoerd worden. Net zoals er nooit een echt debat was bij de totstandkoming van die euthanasiewet, maar dit uiteindelijk in het geniep werd voorgekookt door een kleine elite van ‘deskundigen’ (Van wat? Van leven en dood?) en er doorheen gejast in de Kamer. Zoals precies te lezen valt, het is nog maar eens gezegd, in Weloverwogen dood van James Kennedy.

Massamoord met voorbedachte rade om het multiculturele ideaal en de opheffing van de natiestaat tegen de wil van het volk door te voeren. Simpelweg door het letterlijk elimineren van dat volk. We staan erbij en we kijken ernaar…

Bron: http://www.hetvrijevolk.com

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: