Kamervragen na weigeren Israëlische burgemeesters

Onze eigen overheid (op dit moment nog geleid door CDA en CU) heeft feitelijk besloten deze gele ster maar weer uit de kast te trekken voor Joden afkomstig uit Judea en Samaria.

De ChristenUnie, SGP en PVV hebben vragen gesteld aan minister Verhagen (Buitenlandse Zaken) over de weigering van een delegatie Israëlische burgemeesters. De Vereniging van Nederlandse Gemeenten (VNG) blies afgelopen weekend een studiereis van dertig Israëlische burgemeesters af toen bleek dat hier ook burgemeesters van nederzettingen bij zaten.

Betrokken

De VNG vreest met het ontvangen van de burgemeesters betrokken te worden bij het conflict, omdat er momenteel over de nederzetting wordt onderhandeld tijdens de vredesbesprekingen. Hierdoor ligt dit thema nu extra gevoelig.

De VNG zegt zowel met de Israëlische vereniging van gemeenten als de Palestijnse vereniging van gemeenten goede contacten te onderhouden.

De PVV wil dat Buitenlandse Zaken zich inspant om de dienstreis alsnog door te laten gaan. Ook moet de VNG aangespoord worden hieraan mee te werken.

Buitenlandse Zaken

ChristenUnie-Kamerlid Voordewind wil weten wat de rol van het ministerie van Buitenlandse Zaken is geweest bij de weigering van ‘bestuurders van een bevriende natie’.

Volgens Voordewind is het ongepast dat een bestuurlijk orgaan in Nederland zich mengt in een ‘politieke discussie over landgrenzen’. Deze discussie zou uitsluitend plaats moeten vinden tussen beide partijen.

“Eerder zijn delegaties van deze samenstelling, waar ook Arabische burgemeesters deel van uitmaken, wel op bezoek geweest”, stelt Voordewind.

“We zouden het samenleven van beide volken moeten bevorderen. In dat opzicht is dit een gemiste kans.”

Rel

Een rechtse parlementariër meldt in de krant Ha’aretz dat Nederland zich zou hebben overgeleverd aan de Arabieren.
‘Daarom blijven we allemaal hier,’ aldus Oded Revivi, hoofd van de gemeenteraad van Efrat. Het werkbezoek aan Nederland zou volgende maand plaatsvinden, maar gaat nu niet door omdat Israël weigert de Joodse afgevaardigden uit Judea en Samaria van de lijst te halen. ‘Ik zou andere landen aanraden niet tussenbeide te komen, zeker niet als het maar een werkbezoek betreft. Ze kunnen hun mening geven bij de (vredes)onderhandelingen, maar deze bemoeiienis is ongepast.’

Yossi Levy, woordvoerder van het Israëlische ministerie van Buitenlandse Zaken, vindt dat bij de politieke beslissing van het Nederlandse ministerie irrelevante zaken door elkaar worden gehaald en dat een positief initiatief, namelijk een direkte dialoog tussen lokale bestuurders over de kwaliteit van de leefomgeving, ondermijnd wordt. ‘Boycotten en afwijzingen moeten nooit gebruikt worden om (vredes)onderhandelingen te bevorderen,’ aldus Levy, die Nederland nog wel als een trouwe vriend van Israël ziet.

Het Nederlandse besluit ligt in het verlengde van het officiële standpunt van de Europese Unie die wil dat de bouwstop in Judea en Samaria verlengd wordt. Eerder al wilde de delegatie naar Spanje, maar ook daar kregen ze ‘niet welkom’ te horen.

Bron (1)

Bron (2)

Advertenties

Eén reactie

  1. Wie is Nederland om de grenzen te bepalen?

    Laten wij niet vergeten dat er nog geen grens is.

    In 1949 was er een wapenstilstand en de wapenstilstandslijnen van 1949 werden een voorlopige grens, tot 1967. Voorlopig, want zowel de Arabische landen als Israel verklaarden dat dit niet de definitieve grenzen zouden zijn. Ze zijn dan ook nooit internationaal erkend.

    In 1967 viel het Jordaanse leger (opnieuw) Israel aan. Het verloor en de Westbank kwam in Israëlische handen. De Israëli’s keerden terug naar de plekken waar ze eerst door het Jordaanse leger etnisch gezuiverd waren, zoals de oude Joodse wijken van Jeruzalem en Hebron. Joden vestigden zich tevens op militair-strategische belangrijke plaatsen. Het Israel binnen de wapenstilstandslijnen van 1949 was immers militair zeer kwetsbaar. In het midden was Israel maar 15 kilometer breed, dus heel makkelijk door een vijandelijk leger in tweeën te splitsen. Dat is onderkend in de befaamde resolutie 242 van de Verenigde Naties uit 1967. Daarin staat beschreven dat Israel: “recht heeft op in vrede te leven binnen veilige en erkende grenzen.”

    In 1993 sloten Israel en de Palestijnen de Oslo-akkoorden. Jordanië zag af van haar aanspraak op de Westbank, gebied dat net als Israel en Jordanië van 1917 tot 1948 deel was geweest van het mandaatgebied Palestina en dat van 1948 tot 1967 door Jordanië bezet was geweest. De Palestijnen kregen autonomie in gebieden met overwegend Palestijnse bewoners, zodanig dat momenteel 99% van de Palestijnen in autonoom gebied woont. Er werd echter tevens afgesproken dat de verdeling van Oslo ook nog geen definitieve grenzen zouden zijn, want dat zouden in een uiteindelijke vredesregeling worden bepaald.

    Zolang die uiteindelijke grenzen er niet zijn, fungeert dus de gebiedsverdeling zoals overeengekomen in de Oslo-akkoorden als voorlopige grenzen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: